Telezaborra kontsumitzera behartuak!!

Ezin dut jasan kafetegi batean telebista jarrita egotea, bolumena tope, sahiesteko modurik gabe.

Demagun ordu beteko tartea geratzen zaidala halako auzo edo herritan egin beharra nahitaez, eta hori jakinik egoera aurrikusi eta irakurtzeko gaia eramaten dudala, noizbait ordenagailua ere bai, edo ohartxo batzuk hartzeko koadernoa... Edari bat eskatu eta gogoeta-lan piska bat egiteko asmoak betetzen du nire imaginarioa.

Musika mota desberdinak aurkitzen ahal dituzu, baina diskoteka-bolumena ez badago behintzat, musika ez da oztopo, alderantziz baizik. Zure gustuko izan ala ez hain gustuko izan, musika osagarria da, giroa apaindu egiten du, lore sortak bezala.

Baina, geroz eta gehiago, tabernetan, kafetegietan, menuko jatetxeetan ere bai, programa gogaikarriekin eta libra ezineko bolumenean telebista irenstera behartzen gaituzte: Elkarri oihuka hitz egiten dioten programa horiek, morboa dutenak lehengaitzat, norbere gai intimoak plazan zeozeren –dirua?, bi minutuko telebistako agerpena?...– truke botatzen dituztenak, zerbait erakustekotan negatiboan, hau da, nola hitz egin behar ez den, zer esan behar ez den, nola jokatu behar ez den... erakusten duten horiek, norbere barne-gogoetari biderik uzten ez diotenak, inbasiboak, alegia, edo beste modura, gogo-estimulu positiborik ez dutenak, etab. Iragarkietan bolumena jaistea ere ez zaie otzen.

Eta "behartzen" esaten dut noizbait nire saiakerek ez bait dute inongo eraginik izan. Gogoratzen dut behin –ekitaldi kulturalak antolatzen dituen taberna izaki gainera!!!–, eta ni bakarrik egonda, eguerdiko plater konbinatu bat bertan janda eta kafe garaian irakur-idatz lanean aritzeko asmoarekin, ez nuela lortu tabernariak telenobela txepelaren bolumena jaistea, eskatu arren.

Gertatu zitzaidan lehenengo aldian txundituta geratu nintzen. Ez al da lotsatzen tabernari hau honelako gustu zatarrak dituela bezeroei erakusten? Ba ote du honek gaineko arduradunik? Eta baiezkoan, ba ote du hark honen berri? Jabe edo arduradunen onespenarekin gertatzen ote da? Negozioarentzat ona ote da hau? Bezeroak erakarri eta gustora egoten al dira honela? Ni ote naiz arraroa?

Tabernaren aukera txarra dela pentsa dezakezu, baina gertatzen zaizunean harrapatua sentitzen zara. Jada berandu da beste leku bat bilatzen hasteko edaria zerbitzatua duzu, kanpoan hotza, agian.

Askatasunaren kontrako jarrera larria iruditzen zait, norbere atseden, gogoeta, edo besteekin elkartrukatzeko uneak honela zapuztea. Larria iruditzen zait eta are gehiago geroz eta gehiagotan gertatzen zaidan fenomenoa dela ikusita, eta nire ingurukoek ere antzeko esperientziak izaten dituztela baieztatzean. Gizarte honek dauzkan hainbat akatsetako beste adibide bat. Kakakultura kontsumitzera behartuta sentitze horrek nire onetik ateratzen nau, ezin dut jasan.

Duela mende bat kafetegietan tertulia intelektualak antolatzen zireneko paralelismoak gaur haietan sistemaren kloaketako zaborra kontsumitzera behartzen gaituztela esatera eramango gintuzke, hiperboleaz baliatuz. Danimarka eta Islandiako liburutegi-kafeak ditut amets.

Beti esana da, programa hauek ikusten ez ditugula aitortu arren, ez dugula egia esaten eta benetan ikusi egiten ditugula eta bla, bla, bla... Nork bere etxean egiten duenarekin ni ez naiz sartuko. Gora askatasuna! Baina, ez nazatela behartu arren leku publikoetan horrelako zaborra kontsumitzera!!

Eta proposamen bat botatzen dut: Zer moduz bezeroari aukera egiten lagundu diezaion etiketatxo bat jartzea atean? Telezaborrik gabeko gunea, adibidez? Zer iruditzen? Kerik gabeko guneak izaten ziren, "euskaraz badakigu" eta antzekoak irakurtzen ditugu, wifi eremua ere bai, edo kalitate zein ingurugiroarekiko jokabide arduratsuaren zigiluak... eta beste hainbat.

Bi moduko eraginak izango lituzke gainera honelako ekimen batek: batetik, bezeroaren aukera erraztuko luke, bestetik, honelakoak ikusita hain beharrezkoa dirudien sentsibilizazioa lagunduko luke, arazoa gertatzen den lekuan gainera, hau da, honelako lekuetako jabe, arduradun eta langileen artean, eta baita bezeroen artean ere, gai honetaz hitz egiten hastea lagun lezake.

Eta gaiaren inguruko gogoeta sustatzeko, Google bidez aurkitutako telezaborraren zenbait irudi txertatzen dizkizuet:

http://minervaladiosa.blogspot.com/2011/01/el-triunfo-de-la-telebasura.html

http://egarciaunizar.blogspot.com/2010/11/telebasura.html

http://trumanytelebasura.blogspot.com/

http://www.taringa.net/posts/videos/9674852/Volve-tinelli-Volve_.html

Nire esperientzia Ubunturekin

Bihar saio interesgarria dugu Aprendices (bloger) taldearen eskutik: Ubuntu, oinarrizko maila.

Orain (ia) arazorik gabe Ubunturekin modu ia esklusiboan lanean aritzera iritsi banaiz, dela Aprendices taldean, dela beste testuinguruetan ere, laguntzaile asko izan ditudalako izan da. Eta haiek guztienganako eskerrona sentitzen dut.

Arazoen konpobide eta ezagutza teknikoen aldetik, ekarpen handirik egiterik ez dudanez, nire esperientzia Ubunturekin zein izan den kontatu nahi dut, honela -gustatuko litzaidake- baten bat bide honetarantz, migrazio honetarantz anima dezadan.

Seguruaski Xabier Zalduari, Garelako lankideari, entzungo nion lehen aldiz Ubunturi buruz hitz egiten. Internet eta Teknologia Berriak asko gustatzen zitzaizkion eta asko zekien. Seguruaski gaur normaltasunez erabiltzen ditudan hitz asko eta asko lehen aldiz berari entzunak izango dizkiot. Bulegoan geneukan ordenagailu zahar batean, Ubuntu instalatu zuen, laborategi txiki moduan, gogoratzen ez dudan eginkizun praktiko bat ere bazuelarik. 6 urte baino gehiago izango dira honetaz guztiaz...

Nire Ubunturen hurrengo erreferentzia, zalantzarik gabe, Aprendices da. Eta Aprendices esatean Julen Iturbe esan behar, berari esker ezagutu bainuen, beste askok bezala, talde hau. Juleni ere ikasi dizkiot gaur normaltasunez erabiltzen ditudan hainbat hitz eta tresna...

2010ko uda aldera, Txipiren bloga ardatz zuela, batez ere, software askearen inguruko eztabaida oso interesgarria ere gogoratzen dut Aprendices hizketa harian...


Kontua da, iaz, nire ordenagailuak "berea emana zuela" adierazi zuela eta kolkoraino birusez bete zela gainera: "Nik hemen planto". Orduan hartu nuen erabakia: une egokia zen. Ordenagailua saltzen zigun ofimatika enpresari Windows-ez gainera Ubuntu ere instalatzeko eskatu nion, baina sinestaidazue sekula ez nuela Ubuntu pantailan ikusi, lehen aipatu bazterreko ordenagailu hura baino. Une hartan, baliteke, Asier Garaialderen laguntza zerutik erori ez balitzait, ezagunera jo eta Windows-ekin jarraituko nuela... Baina bestela izan zen. Pare bat aldiz geratu ginen eta oinarrizko ideia batzuk jasotzeaz gain (komando pantailan sartu eta ateratzen eta zertxobait egiten, adibidez, aplikazioak instalatzen komando pantailan eta baita Synaptic bidez...), sortzen zitzaizkidan instalaketa arazoak konpontzen lagundu zidan ere (wifi konexioarentzat driver bat-edo instalatu beharra eta halakoak). Eta nahikoa izan zen.

Gainera, garai hartan Hobesteko webgunea berritzen hasi ginen CodeSyntaxeko lagunekin burubelarri. Hauek ere Ubuntu eta software askea erabiltzen dute, eta zalantza bat baino gehiago argitu zizkidaten.

Aprendices-eko posta-zerrenda ere erabili izan dut zenbaitetan laguntza azkar eta handiak jasoz (Venan, Loretahur, Julen bera, Dani, Asier bera eta beste hainbat eta hainbat)

Gauza da, batzu eta besteren laguntza eta nire temati edo borrokalari izaera direla eta, Windows gaur egun ez dudala ezertarako ere erabiltzen (beno, zenbait aparatuk badirudi ez dutela programa Ubuntun abiarazteko aukerarik garatu oraindik, baina, detailetxo horiek kenduta), oso ondo moldatzen naiz, Ubunturekin beti.

Ubuntuk izugarrizko autonomia sentsazioa ematen dizu: egin nahi duzuna egiteko, Internet konexioa, denbora eta pazientzia besterik ez duzu behar. Nik abantaila asko ikusten dizkiot, eta abantaila hauek hobeto azaltzeko gai izan nahi nuke, baina gorpuzketa teorikoa edo gogoeta-eztabaida falta zait. Hori dela eta, nik biharko Tailerrerako proposatutako gaietan, alde teknikoak pisu handiena eduki behar badu ere, beste hau ere bota dut: Ikuspuntu filosofikotik: Zergatik Ubuntu? Zergatik software askea? Zer etorkizun nahi eta espero dugu? Eta: Nola lagun dezakegu ekimen honen hedatzea?

Laburpen moduan, nire gomendioa zalantzarik gabe Ubuntura pasatzea da, hori bai, haseran hurbileko laguntzaren bat bermatuta daukazula segurtatuta.

Mila esker asko jakin eta besteei zuen ezagutza eskaintzen diezuenei eta, bereziki, biharko saioan gure "irakasle" izango zaretenoi!!!

Libertad individual y lo social

Alfonso hacía unos interesantísimos comentarios al post anterior, por lo que inicio una nueva entrada que siga con aquellas reflexiones. El tema y sus reflexiones pueden seguirse a través de múltiples bifurcaciones, pero hay una que me interesa especialmente:

Solemos decir que cada cual elige libremente cómo quiere vivir, tratando de buscar su propia felicidad y, al menos en apariencia, existe libertad para esta elección.

Alfonso nos habla de la siguiente disyuntiva: llamamiento a domeñar los deseos (y vivir una vida sin deseos turbadores) o elegir la realización de los mismos sin su correlato de culpa y frustración.

Me interesa reflexionar sobre la idea de lo social coartando la libertad individual de elegir la propia vida. La presión social actúa doblemente: por un lado, instando a la primera de las opciones; segundo, alimentando los mecanismos de la culpa y la frustración.

La presión social actúa también -aunque será este un mecanismo ligado estrechamente a los anteriores- tratando de universalizar lo que no es universal (es así una lógica generadora de conflicto y distorsión individuales) y creando estereotipos: idealizando algunos, magnificando sus caras más bonitas y ocultando sus caras oscuras, y denigrando otros, haciendo lo contrario.

Lo terrible de todo esto es que eso que he llamado presión social, con todos sus sutiles y complejos mecanismos, opera a través de cada uno de nosotros. No tiene ninguna otra sustancia más que esa. Contribuimos, como tantas otras veces, a consolidar precisamente aquello que queremos combatir.

Una de las preguntas que me hago es a quién beneficia esto, ya que es difícil de entender que las cosas sean de una determinada manera si de otra hubiera mucho más beneficio global, pero, por desgracia, es algo a lo que estamos acostumbrados. Someternos a lógicas donde todos salimos perdiendo. Además, seguro que hurgando hurgando encontraríamos que el Poder (ese que no tiene cara ni nombre pero está, opera, y ¡claro que lo hace!) consigue muchos beneficios de todo esto y sobre todo tiene la llave para su perpetuación.


Pero aunque sea ingenuamente quiero soñar con una sociedad diferente: más sana y constructiva, que fomente la expresión y desarrollo libre de las personas, su diversidad, que invente una nueva forma de comunicación (simbólica) que supere los estereotipos... Sería un contexto donde más personas alcanzarían la felicidad, o serían felices más intensamente o por más tiempo, o cuando menos, se reduciría buena parte de su sufrimiento. Dejo esa intuición que quizá algún día retome. ¡¡Y seguiremos soñando!!